wrapper

Święci i błogosławieni diecezji tarnowskiej

1.w.AndrzejwieradŚw. Świerad urodził się w drugiej połowie X wieku w Małopolsce – najprawdopodobniej w Opatowcu koło Wiślicy lub w  miejscowości Gołoszyn (dzisiaj Zakliczyn). Dojrzała świętość, jaką odznaczał się Świerad wskazuje, że musiał on wyróść w społeczności chrześcijańskiej. Działał przez jakiś czas na terenie ziemi rodzinnej, prowadząc życie pustelnicze, a przy tym ewangelizując. Znana jest jego pustelnia w Tropiu nad Dunajcem, gdzie razem ze św. Benedyktem prowadził życie pełne trudów i umartwień.

Jako pierwszy polski misjonarz uczestniczył w chrystianizacji Węgrów i Słowaków. Razem ze św. Stefanem uchodzi za pierwszego krzewiciela ewangelii na tych ziemiach. Jednak życie pustelnicze na tyle go pociągało, że osiadł na pustyni Skałka nad Wagiem. Według węgierskiego biskupa miasta Pecs, Maurusa, ostatni okres życia święty spędził w klasztorze. Wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego św. Hipolita na górze Zabór i przyjął tam zakonne imię Andrzej.

Życie św. Świerada obrosło wieloma legendami. Według jednej z nich Świerad, podczas Wielkiego Postu, jadł tylko jednego orzecha dziennie i popijał wodę ze źródła. Woda z tego źródła uchodzi za cudowną. Po śmierci, ok. 1034 r. został pochowany w Nitrze w bazylice św. Emmerana. Wtedy też na jego ciele znaleziono od dawna noszoną włosienicę wykonaną z żelaza. Świerad uznawany jest za jednego z największych ascetów w historii Kościoła. Kult świętego rozwinął się na Węgrzech, Słowacji i w Polsce.

Król węgierski św. Władysław w 1083 r. doprowadził do jego kanonizacji, której dokonał papież Grzegorz VII. Św. Andrzej Świerad jest pierwszym kanonizowanym Polakiem. Wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 13 lipca.

Św. Benedykt był uczeniem i towarzyszem św. Andrzeja Świerada. Przez całe życie naśladował on i cenił Andrzeja Świerada jako swego mistrza. Jego wzorem też umiłował ascetyczny styl życia. Z pustelni w Tropiu nad Dunajcem przeniósł się na Węgry, wstąpił do klasztoru benedyktynów i został eremitą na pustyni Skałka. Pustelnicze życie przerywał pielgrzymkami do klasztorów. Między innymi odwiedzał biskupa Maurusa, któremu przekazywał informacje o cnotach św. Świerada, a które to losy oraz życie Benedykta, biskup spisał około 1064 r. Benedykt zginął z rąk zbójców, którzy napadli go licząc, że znajdą u niego pieniądze. Jego ciało wrzucili do wody. Benedyktyni nie mogli odnaleźć zwłok świętego, gdyż nie wiedzieli gdzie doszło do zbrodni. Według legendy okoliczni mieszkańcy zauważyli, że przez rok na brzegu rzeki przysiada orzeł. Wówczas opat klasztoru na górze Zabór polecił nurkowi poszukiwania Benedykta, a ten odnalazł ciało, które mimo upływu roku było nietknięte rozkładem. Na miejscu odnalezienia zwłok wystawiono kapliczkę. Stanął tu również kościół pw. św. Benedykta i opactwo jezuickie. Benedykt został kanonizowany równocześnie z Andrzejem Świeradem w 1083 r. przez papieża Grzegorza VII.

Wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 13 lipca.

Święty Just był, według tradycji, uczniem Andrzeja Świerada. Mieszkał w pustelni na jednym ze wzgórz w Tęgoborzy. Opiekował się ludźmi i pomagał im w trudnych sytuacjach. Miejscowej ludności przybliżał i wyjaśniał nauki Chrystusa. Źródła historyczne pochodzące z tamtych czasów są skąpe i niepewne, dlatego nie znamy szczegółów dotyczących Jego życia.  Just był opiekunem pielgrzymów, a przykładem jego wstawiennictwa była rodzina mieszczan zakliczyńskich, Pawłowskich, którzy doznali jego cudownej opieki wracając z pielgrzymki od grobu bł. Kingi w Starym Sączu.

Obecnie, w miejscu jego pustelni, stoi drewniany kościół pw. NMP wzniesiony w połowie XVII w. Wzgórze, na którym stoi kościółek, nazywane jest jego imieniem. Według krakowskiej Litanii z 1427 r. imię Just Jodok to wezwanie świątobliwego, lokalnego pustelnika, którego czczono już przed 1374 rokiem. Prawdopodobnie imię Just - Jodok pochodzi od pielgrzymów i misjonarzy z Irlandii, którzy w swoich misjach odwiedzali Europę Środkową i mogli docierać do Doliny Dunajca. Wcześniej takie imiona nosił tylko iroszkocki kapłan - pustelnik z francuskiej Bretanii, żyjący w VII w. Wspomniani pielgrzymi z Irlandii czcili go jako patrona swojego i pielgrzymów i propagowali po Europie kult świętego. Just zmarł prawdopodobnie w lipcu 1007 r.

Wspomnienie liturgiczne św. Justa obchodzone jest 17 lipca.

Święty Stanisław urodził się w Szczepanowie w rodzinie Wielisława i Bogny. W młodzieńczych latach kształcił się w Gnieźnie, Paryżu i Liege, gdzie studiował teologię. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1060 r. i został kanonikiem katedry wawelskiej. Biskup krakowski Lambert, ze względu na jego zdolności wyznaczył go swoim następcą i w 1072 r. został, za zgodą króla Bolesława Śmiałego, konsekrowany na biskupa krakowskiego. Znany był z licznych podróży, aby wizytować i konsekrować kościoły, dbał z wielką troską o wiernych diecezji, troszczył się o ubogich, często pościł. Odbył również podróż do papieża Grzegorza VII, do Rzymu, aby uzyskać zgodę na zorganizowanie na nowo metropolii gnieźnieńskiej.

Do dziś historycy spierają się o przyczyny jego zabójstwa. Konflikt z królem Bolesławem Śmiałym, w zależności od przyjmowanych wersji, miał dotyczyć podłoża religijnego, majątkowego lub politycznego. Jedna z hipotez głosi, że Święty potępiał postawę moralną króla i rzucił na niego klątwę. Konsekwencją sporu była męczeńska śmierć Stanisława, który został skazany przez króla na "obcięcie członków". Został zamordowany 11 kwietnia 1079 r. podczas Mszy św. na Skałce w Krakowie. Po śmierci ciało biskupa zostało poćwiartowane. Legenda mówi o cudownym zrośnięciu się ciała męczennika, co miało profetycznie symbolizować zjednoczenie Polski, która przeżywała rozbicie dzielnicowe. Kult biskupa Stanisława męczennika stawał się coraz silniejszy. Szczątki biskupa, w 10 lat po śmierci, zostały przeniesione ze Skałki do katedry na Wawelu. Uroczystej kanonizacji św. Stanisława w bazylice św. Franciszka w Asyżu dokonał papież Innocenty IV 8 września 1253 r., a ogłoszono to w Polsce 5 maja 1254 r. na ogólnonarodowej uroczystości w Krakowie. Papież Klemens VIII w 1595 r. rozszerzył na cały Kościół liturgiczną uroczystość, a papież Jan XXIII w 1963 r. św. Stanisława wraz ze św. Wojciechem oraz NMP Królową Polski, ustanowił pierwszorzędnymi patronami Polski.

Wspomnienie liturgiczne św. Stanisława Szczepanowskiego przypada 8 maja.

Św. Kinga urodziła się na Węgrzech 5 marca 1234 r., jako córka Beli IV, króla węgierskiego z dynastii Arpadów i Marii, córki cesarza greckiego Teodora I Laskarisa. Religijni rodzice zatroszczyli się o dobre wychowanie dziecka. Tradycja mówi, że Kinga już w tym okresie życia lubiła się modlić i odznaczała się czułym sercem.

            Ze względów politycznych Kinga została przeznaczona na żonę Bolesława Wstydliwego. Spotkanie pięcioletniej Kingi z dwunastoletnim Bolesławem nastąpiło w Wojniczu w 1239 r., gdzie najprawdopodobniej doszło do uroczystych zaręczyn. Początkowo Kinga i Bolesław przebywali na dworze w Sandomierzu. Właściwy akt zawarcia małżeństwa odbył się w Krakowie po 1246 r. W dniu ślubu zwróciła się do Bolesława z prośbą, by przeżyli rok w zupełnym dziewictwie na cześć Stwórcy. Także na drugi rok zobowiązali się takim ślubem na cześć Matki Bożej. Potem Bolesław nalegał, by zmieniła swe postanowienie, lecz Kinga pozostała nieugięta. Złożyli na ręce biskupa Prandoty ślub dozgonnej czystości. W dziewiczym małżeństwie przeżyli 40 lat.    

            Kinga bardzo przywiązała się do Polski i cały swój olbrzymi posag oddała na odbudowę kraju. Otrzymała w zamian w 1257 r. od swojego męża Pieniny i ziemię sądecką na wieczyste użytkowanie. Ufundowała w Starym Sączu klasztor franciszkanów oraz klasztor i kościół sióstr klarysek. Troszczyła się o rozwój gospodarczy kraju, pomagała mężowi w rządzeniu krajem, sprowadziła do Polski górników węgierskich, dzięki którym zaczęto wydobywanie soli w Wieliczce i w Bochni. Po śmierci swego małżonka Bolesława w 1279 r. nie przyjęła proponowanej władzy w państwie, ale wybrała ciche życie w sądeckim klasztorze, który ufundowała. Zmarła w 1291 roku w wigilię święta św. Jakuba Apostoła w opinii świętości. Kult św. Kingi został zatwierdzony przez papieża Aleksandra VII w 1690 r., kanonizowana została przez papieża Jana Pawła II 16 czerwca 1999 r. w Starym Sączu.

Wspomnienie liturgiczne przypada 24 lipca.

Szymon urodził się w Lipnicy Murowanej między 1435 a 1440 rokiem. Szkołę parafialną ukończył w 1454 r. i wstąpił na wydział sztuk Akademii Krakowskiej, którą ukończył z tytułem bakałarza. W tamtych latach Kraków odwiedził Jan Kapistran, jeden z najwybitniejszych wówczas kaznodziejów i misjonarzy wspólnoty franciszkańskiej. Założył on pierwszy w Polsce klasztor obserwantów pw. św. Bernardyna ze Sieny. Członków tej wspólnoty nazywano później bernardynami. Do tego klasztoru zgłosił się Szymon i po rocznym nowicjacie rozpoczął studia teologiczne. Po zakończeniu studiów przyjął święcenia kapłańskie w 1465 r. Posługę kapłańską przyszły święty rozpoczął w Tarnowie, gdzie w 1465 r. pełnił funkcję gwardiana. Niedługo potem powrócił do Krakowa, gdzie kierował skryptorium klasztornym i pełnił obowiązki kaznodziei zakonnego. Szymon m.in. odbył pielgrzymkę do Ziemi Świętej i brał udział w przeniesieniu ciała św. Bernardyna ze Sieny do Akwilei.

Był oddany żarliwej modlitwie i praktykował surową ascezę. W wyjątkowy sposób potrafił docierać do serc i umysłów słuchaczy i poruszał ich sumienia. W dowód uznania, jako pierwszemu franciszkaninowi, powierzono mu zaszczytną funkcję kaznodziei katedralnego na Wawelu. W 1482 r. Kraków nawiedziła jedna z największych epidemii cholery. Szymon nie bacząc na swoje życie pozostał w Krakowie, by wraz z innym braćmi nieść pomoc chorym. Niestety, sam się zaraził i wraz z innymi 25 zakonnikami zmarł po pięciodniowej chorobie 18 lipca 1482 r. Wieść o jego śmierci rozeszła się szybko po całym Krakowie. Niedługo po tym nastąpiły pierwsze cuda. Wkrótce rozpoczęły się pielgrzymki do jego grobu. Odnotowano ponad 370 cudownych uzdrowień oraz łask, które są przypisywane jego wstawiennictwu. Beatyfikowany został 24 lutego 1685 r., a starania o jego kanonizację zostały przerwane przez rozbiory Polski. Proces kanonizacji kontynuowano po II wojnie światowej. Został ogłoszony świętym w Rzymie 3 czerwca 2007 r. przez papieża Benedykta XVI.

Wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 18 lipca.

Stanisław urodził się 18 maja 1631 r. w Podegrodziu jako syn Tomasza Papki - kowala i Zofii z Talikowskich. Na chrzcie otrzymał imię Jan, które potem zmienił na Stanisław. Młody Papczyński wyróżniał się wielkim nabożeństwem do Boskiej Opatrzności, Męki Pańskiej, Najświętszego Sakramentu, Najświętszej Maryi Panny. Był gorącym orędownikiem wybawienia dusz czyśćcowych. Kształcił się w kolegiach jezuickich i pijarskich w Podolińcu, Jarosławiu, Lwowie i Rawie Mazowieckiej. Następnie zdecydował się wstąpić do zakonu pijarów. W 1656 r. złożył śluby zakonne, a w 1661 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako duszpasterz i wychowawca w Warszawie. Był cenionym spowiednikiem, m.in. takich osób jak nuncjusz Antonio Pignatelli, późniejszy papież Innocenty XII, hetman Jan Sobieski oraz bp płocki Jan Gębicki.

W 1670 r. poprosił o zwolnienie ze ślubowi przystąpił do zakładania nowego dzieła apostolskiego. Aby nadać trwały wyraz uwielbieniu Maryi, Stanisław Papczyński założył w 1673 r. w Puszczy Korabiewskiej k. Skierniewic Zgromadzenie Księży Marianów. O. Papczyński chciał, aby wspólnota uwzględniała w swej pracy duszpasterskiej polską specyfikę. Zakładał trzy cele: szerzenie kultu MB Niepokalanie Poczętej, modlitwę za zmarłych oraz pomoc proboszczom w ich pracy duszpasterskiej. Jako zakonodawca, o. Papczyński był pionierem, gdyż wspólnota mariańska jest pierwszym zakonem kleryckim powstałym na polskiej ziemi. O. Stanisław był gorliwym duszpasterzem, wielkim mistykiem i prorokiem. Miewał wizje czyśćca i przyszłości, zabiegał o trzeźwość narodu i podejmował surowe umartwienia i posty.

Zmarł 17 maja 1701 r. w Górze Kalwarii niedaleko Warszawy. Tam też znajduje się jego grób. W 1992 r. zatwierdzono dekret o heroiczności jego cnót. Beatyfikacja Stanisława Papczyńskiego odbyła się 16 września 2007 r. w Licheniu. Uroczystości przewodniczył sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej, kardynał Tarcisio Bertone. Kanonizował go papież Franciszek 5 czerwca 2016 r w Rzymie na placu Świętego Piotra.

Wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 18 maja.

Karolina Kózka przyszła na świat 2 sierpnia 1898 r. w Wał Rudzie jako czwarte spośród jedenaściorga dzieci Jana i Marii z domu Borzęckiej. Wzrastała w biednej, ale za to bardzo pobożnej rodzinie. Dom Kózków we wsi nazywano potocznie „Betlejemką”. Karolina była osobą bardzo religijną, od najmłodszych lat pomagała rodzicom w pracach gospodarskich, równocześnie pogłębiała swoje życie religijne poprzez częste przyjmowanie sakramentów świętych, modlitwy, szczególnie różańcowej. Czytała często Pismo Św., katechizowała inne dzieci, śpiewała "Godzinki". Naukę rozpoczęła w 1906 r. w ludowej szkole podstawowej, następnie uczęszczała na tzw. naukę dopełniającą. Zajmowała się osobami chorymi i starszymi, była wrażliwa na potrzeby bliźnich.

Gdy wybuchła I wojna światowa, Karolina miała 16 lat. W listopadzie 1914 r. wycofujące się wojska rosyjskie dotarły także do Wał Rudy. 18 listopada w rodzinnym domu Kózków zjawił się żołnierz carski, który uprowadził, a następnie bestialsko zamordował broniącą swego dziewictwa, Karolinę. Jej zamaskowane zwłoki zostały odnalezione w pobliskim lesie 4 grudnia. Zabrano je do domu Kózków i tam dokonano dokładnych oględzin. Akuszerka Rozalia Łazarz potwierdziła, że Karolina nie utraciła dziewictwa.

Miejscowa ludność od samego początku była przekonana o męczeńskiej śmierci Karoliny, a wyrazem tego był jej pogrzeb. Jej doczesne szczątki wkrótce przeniesiono na cmentarz przykościelny, a w 1981 r. umieszczono w sarkofagu w kościele w Zabawie. Proces beatyfikacyjny rozpoczął w 1965 r. biskup Jerzy Ablewicz, a dnia 10 czerwca 1987 r. papież Jan Paweł II beatyfikował Karolinę podczas swojej pielgrzymki do Tarnowa. Bł. Karolina Kózkówna jest patronką polskiej młodzieży i Ruchu Czystych Serc.

Wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 18 listopada.

Maria Teresa Ledóchowska urodziła się 29 kwietnia 1853 roku w Loosdorf, w Dolnej Austrii. Była najstarszym dzieckiem hrabiego Antoniego Ledóchowskiego i Józefiny von Salis-Zizers. Charakteryzowała się głęboką religijnością i rozlicznymi talentami. W 1883 r. Ledóchowscy przenieśli się do Lipnicy Murowanej, gdzie rodzice zakupili niewielki majątek ziemski. Maria Teresa spędziła w Lipnicy 3 lata i w tym czasie przeszła ciężko ospę. Choroba przyczyniła się do jeszcze większego jej rozwoju duchowego. Wkrótce Maria Teresa wyjechała do Salzburga, gdzie została damą dworu wielkich książąt toskańskich. Mimo życia na dworze, prowadziła życie pełne wewnętrznego skupienia. Dzięki wizycie sióstr franciszkanek-misjonarek zapoznała się tam bliżej z problemami Afryki. Maria zamieszkała w pokoiku przy domu starców u sióstr szarytek (1890). Zerwała stosunki towarzyskie i oddała się wyłącznie sprawie Afryki. Na własną rękę zaczęła wydawać Echo z Afryki (1890). Opracowała statut Sodalicji św. Piotra Klawera, który w 1894 roku przedstawiła go na prywatnej audiencji Leonowi XIII do zatwierdzenia. Papież dzieło pochwalił i udzielił mu swojego błogosławieństwa.

9 września 1896 r. Maria Teresa złożyła śluby zakonne na ręce kardynała Hellera, biskupa Salzburga. W 1897 r. kardynał zatwierdził konstytucję przez nią ułożoną dla nowego zgromadzenia zakonnego. W roku 1904 Maria Ledóchowska przeniosła swoją stałą siedzibę do Rzymu. W cztery lata potem udała się osobiście do Polski, aby szerzyć tam ideę misyjną. Maria Teresa zmarła 6 lipca 1922 r. w obecności swoich duchowych córek. 10 lipca złożono jej ciało na głównym cmentarzu rzymskim przy bazylice św. Wawrzyńca. Proces beatyfikacyjny rozpoczęto w roku 1945. Paweł VI w świętym roku jubileuszowym, w niedzielę misyjną 19 października 1975 r., wyniósł ją do chwały ołtarzy.

Wspomnienie liturgiczne - 6 lipca.

Urodziła się 17 IV 1865 r. w Loosdorf w Austrii. Ojciec był Austriakiem,  matka z pochodzenia Szwajcarką. Miała ośmioro rodzeństwa, z którego siostra Maria Teresa została później błogosławiona, a barat Włodzimierz generałem zakonu jezuitów. Wychowywała się w ciepłej i pełnej miłości, a zarazem mądrej i wymagającej, patriotycznej i religijnej atmosferze domu rodzinnego.

Do Polski rodzina wróciła, gdy Julia miała 18 lat. Wkrótce po przybyciu do Lipnicy Murowanej, Julia wstąpiła do klasztoru Sióstr Urszulanek w Krakowie w 1887 r. Przyjęła zakonne imię Urszula i przede wszystkim zajęła się pracą pedagogiczną. W klasztorze spędziła 21 lat służby m.in. otworzyła pierwszą w Polsce bursę dla studentek.

W 1907 r. z dwiema siostrami wyjechała w świeckim stroju do pracy dydaktycznej w  Petersburgu. Objęła tam kierownictwo zaniedbanego polskiego internatu i liceum św. Katarzyny. Podczas I wojny światowej apostołowała w krajach skandynawskich, wygłaszając odczyty o Polsce, zwracając uwagę na kwestie niepodległościowe. Jednocześnie troszczyła się nieustannie o rozwój swojego zgromadzenia.

W roku 1920 Urszula wróciła do Polski. Osiedliła się w Pniewach koło Poznania, gdzie założyła zgromadzenie Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego, zwane urszulankami szarymi. Całe życie s. Urszuli było ofiarną służbą Bogu, ludziom, Kościołowi i ojczyźnie. Wiele podróżowała, wizytowała poszczególne domy, kształtowała w siostrach ducha ewangelicznej radosnej służby.

Zmarła 29 maja 1939 r. w czasie wizyty w Rzymie. Tam też została pochowana w domu generalnym mieszczącym się przy via del Casaletto. W 1989 r. jej zachowane od zniszczenia ciało zostało przewiezione z Rzymu do Pniew i złożone w kaplicy domu macierzystego. Beatyfikowana została przez Jana Pawła II 20 czerwca 1983 roku w Poznaniu, a kanonizacja nastąpiła 18 maja 2003 roku w Rzymie. Była ostatnią polską świętą kanonizowaną przez Jana Pawła II.

Wspomnienie liturgiczne przypada 29 maja.

Urodził się 30 marca 1880 roku w Czarnej Sędziszowskiej. Idąc za głosem powołania wstąpił do Seminarium Duchownego w Tarnowie. Święcenia kapłańskie otrzymał 29 czerwca 1904 roku, z rąk księdza biskupa Leona Wałęgi. Przez trzy lata był kapelanem Biskupa Tarnowskiego i sprawował opiekę duchową nad studentami Małego Seminarium Duchowego w Tarnowie. Po tym czasie biskup Wałęga mianował go katechetą Gimnazjum w Mielcu, gdzie gorliwie pracował przez trzynaście lat jako wychowawca młodzieży, przy tymże gimnazjum wybudował również Bursę. W dowód uznania za gorliwą pracę duszpasterską 31 października 1922 r. ks. R. Sitko został mianowany kanonikiem Kapituły Tarnowskiej, a w listopadzie został kanclerzem Kurii Diecezjalnej w Tarnowie. Kolejny ordynariusz diecezji tarnowskiej bp F. Lisowski 25 września 1936 r. mianował ks. Sitkę rektorem Seminarium Duchownego w Tarnowie. Był szczerze oddanym, troskliwym opiekunem i wychowawcą.

Kiedy w 1939 r. wybuchła II wojna światowa ks. Rektor Sitko, zatroskany o powołania kapłańskie, zorganizował studia teologiczne w Błoniu pod Tarnowem dla najmłodszych i najstarszych kleryków. 22 maja 1941 r. w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego gestapo otoczyło kaplicę w Błoniu. Ks. Rektor Roman Sitko wraz z innymi księżmi i alumnami roku I zostali aresztowani. Wywiezieni do Tarnowa, byli przesłuchiwani, bici i poniewierani. Ks. Sitko przez cały czas usilnie starł się o zwolnienie kleryków biorąc całą odpowiedzialność na siebie. Powtarzał, że sam chce ponieść śmierć, byle kleryków wypuszczono na wolność. 27 sierpnia 1942 r. ksiądz Rektor Roman Sitko został wywieziony do obozu koncentracyjnego w Auschwitz-Birkenau, gdzie otrzymał numer obozowy 61908. 2 października 1942 r. ks. Sitko wycieńczony obozowym życiem i codzienną fizyczną pracą, idąc wraz z współwięźniami do pracy, upadł w błoto z wyczerpania. Bity przez oprawców niemieckich leżał na ziemi. SS-man nadepnął ciężkim, wojskowym butem na szyję księdza i na oczach współwięźniów tak długo naciskał nogą na jego gardło, aż ks. Roman przestał oddychać.

Ks. Roman Sitko został wyniesiony na ołtarze w Warszawie 13 czerwca 1999 r. podczas pielgrzymki Jana Pawła II do Polski. Został beatyfikowany jako jeden ze 108 Męczenników, którzy oddali życie za wiarę w obozach śmierci.

Wspomnienie liturgiczne 12 czerwca.

Krystyn Gondek urodził się 9 kwietnia 1909 roku we wsi Słona pod Zakliczynem. Na chrzcie św. otrzymał imię Wojciech. Był synem Jana i Julii z domu Cichy. W Zakliczynie uczęszczał do szkoły, gdzie w trakcie nauki odkrył swe powołanie zakonne. Od 1924 roku uczęszczał do Państwowego Gimnazjum we Lwowie. Był bardzo zdolnym uczniem, a przy tym był bardzo sumienny i pracowity. W 1928 roku rozpoczął nowicjat w Zakonie Braci Mniejszych w Wieliczce. Następnie podjął studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu. 18 kwietnia 1933 r. złożył śluby wieczyste a 21 czerwca 1936 r. otrzymał święcenia kapłańskie z rąk bpa Franciszka Bardy. Pracował w duszpasterstwie w Chełmie Lubelskim oraz we Włocławku, gdzie zastała go II wojna światowa. Był tam wikariuszem, kaznodzieją i spowiednikiem – wszędzie gdzie pracował był zapamiętywany jako dobry i konsekwentny duszpasterz.

Po wybuchu II Wojny Światowej, jak wielu innych duchownych, został aresztowany 26 sierpnia 1940 r. przez gestapo i po pobycie w obozie przejściowym został przewieziony do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen, 12 grudnia trafił do obozu w Dachau (nr 22779). W obozie odprawiał Mszę św. kiedy to było możliwe. Często się modlił i powierzał swój los w ręce Boga. Zmarł z wycieńczenia w obozowym szpitalu 23 lipca 1942 roku. Naoczni świadkowie twierdzą, że zmarł w zjednoczeniu z Bogiem.

Został beatyfikowany w gronie 108 męczenników li Wojny Światowej. Beatyfikacji dokonał Św. Jan Paweł II 13 czerwca 1999 roku w Warszawie. Głównym miejscem jego kultu w naszej diecezji jest klasztor oo. Franciszkanów w Zakliczynie. 

Wspomnienie liturgiczne 12 czerwca.

Katarzyna Stanisława Faron urodziła się 24 kwietnia 1913 r. w Zabrzeży. W wieku pięciu lat straciła matkę i wychowywała się u bezdzietnych krewnych zamieszkałych w Kamienicy. W 1930 r. wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny w Starej Wsi. Przyjęła imię zakonne Celestyna. Śluby wieczyste złożyła 15 września 1938 r. Dzięki zdobytym uprawnieniom pedagogicznym pracowała jako przedszkolanka w Brzozowie.

Po wybuchu II wojny światowej kierowała domem zakonnym, prowadziła ochronkę i punkt pomocy potrzebującym. 19 lutego 1942 r. pod zarzutem działalności konspiracyjnej została aresztowana przez Gestapo i osadzona w więzieniach w Jaśle, a następnie w Tarnowie. 6 stycznia 1943 roku została przewieziona do niemieckiego obozu koncentracyjnego KL Auschwitz-Birkenau.  W obozie  otrzymała nr 27 989. Pracowała przy kopaniu rowów. Zachorowała na tyfus plamisty. Siostra Celestyna mimo cierpienia i bólu nigdy nie skarżyła się na swój los. Była pogodzona ze wszystkim, co ją spotkało. Przebywając w szpitalu modliła się intensywnie w różnych intencjach na nieodłącznym różańcu zrobionym z chleba. Zmarła z wycieńczenia chorobą w Wielkanoc 9 kwietnia 1944 r. nad ranem.

Według wspomnień świadków swoje życie zakonne i cierpienia obozowe ofiarowała w intencji nawrócenia biskupa starokatolickiego Władysława Farona.

Siostra Celestyna Faron została beatyfikowana przez papieża Jana Pawła II w Warszawie 13 czerwca 1999 r. w grupie 108 polskich męczenników.

Wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 12 czerwca.

Stanisława Maria Józefa Rodzińska urodziła się 16 marca 1899 w Nawojowej, w niezwykle pobożnej rodzinie Michała i Marianny Sekuły. Po wczesnej śmierci rodziców troskę o opiekę nad Julią podjęły dominikanki w parafii Nawojowa. Głos powołania i kontemplacyjne życie sióstr sprawiło, że Stanisława zapragnęła życia z Bogiem. W 1916 r. rozpoczęła nowicjat w Wielowsi k. Tarnobrzega. Jej dalsza formacja przebiegała w różnych miejscach m.in. w Krakowie, Nowym Sączu czy w Wilnie. W 05.08.1924 r. złożyła śluby wieczyste w Wielowsi. Dała się poznać jako osoba pomagająca słabym, dodająca wiary w siebie, jednocześnie zachęcająca do efektywnego wysiłku intelektualnego. Jej relacje z uczniami były serdeczne i spontaniczne, pełne szczodrej, zawsze cichej i ukrytej pomocy materialnej i duchowej. Jej pragnieniem było to, aby dzieci z sierocińca nigdy nie odczuwały kompleksów z powodu ubóstwa w stosunku do swoich rówieśników. Społeczeństwo Wilna nazwało ją „matką sierot”. Fala aresztowań przez władze niemieckie dosięgły także siostrę Julię. Nastąpiło to 12 lipca 1943 r. Poddawano ją rozlicznym torturom, które jednak nie złamały jej ducha. Została osadzona w obozie w Stutthof z numerem więziennym 40992. W celi organizowała życie religijne i modlitwy wspólnotowe, które były surowo zabronione. Uczyła innych akceptacji planów Bożych, modlitwy za prześladowców i przebaczenia. Więźniowie wspominają, że ona ciągle się modliła. Zgodnie twierdzą też, że oddawała innym swoje skromne racje pokarmowe, ciepłą odzież, pomagała i pocieszała. Nazwano ją „aniołem dobroci”. W listopadzie 1940 r. wybuchła epidemia tyfusu. Zainfekowani byli pozostawieni sami sobie umierając brudni i zawszeni. Pomimo bycia świadomą możliwości zarażenia się, siostra Julia podjęła się opieki nad tymi ludźmi, w których widziała cierpiącego Pana.

Zmarła 20 lutego 1945 r. pośród zarażonych tyfusem. 13 czerwca 1999 r. została ogłoszona błogosławioną przez papieża Jana Pawła II, w grupie 108 błogosławionych męczenników II wojny światowej.

Wspomnienie liturgiczne 12 czerwca.

Zbigniew Strzałkowski urodził się w Tarnowie 3 lipca 1958 roku, jako trzecie dziecko w domu Stanisława i Franciszki. Został ochrzczony w tarnowskiej katedrze i otrzymał imiona: Zbigniew, Adam. Po maturze w 1978 pracował początkowo w Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w Tarnowie, następnie w Państwowym Ośrodku Maszynowym w Tarnowcu, ale już w rok później wstąpił do zakonu franciszkanów konwentualnych. Już w prośbie o przyjęcie do Zakonu zadeklarował gotowość podjęcia pracy na misjach, o czym wyraźnie zaczął mówić przed święceniami wieczystymi. Jego ideałem był Św. Maksymilian Maria Kolbe.

Śluby wieczyste złożył 8 grudnia 1984 i wkrótce potem poprosił prowincjała o wysłanie go na misje. 7 czerwca 1986 kard. Henryk Gulbinowicz wyświęcił go we Wrocławiu na kapłana. O. Zbigniew pracował jako wicerektor, wychowawca i katecheta w Niższym Seminarium Duchownym w Legnicy.

2 października 1988 roku przybył do Peru, gdzie został skierowany do parafii pw. św. Dominika w Moro, a następnie placówkę misyjną w Pariacoto. 9 sierpnia 1991 roku do Pariacoto przybyli uzbrojeni terroryści z „Sandero Luminoso” = „Świetlistego Szlaku”. Ostatnią czynnością przed pojmaniem była Eucharystia. Terroryści oskarżyli o. Zbigniewa i o. Michała o nauczanie katechizmu, czytanie Biblii i naukę modlitwy różańcowej. Zostali zamordowani strzałami w tył głowy. Ciała Ojców pochowano w kościele w Pariacoto. Pierwsi polscy misjonarze męczennicy beatyfikowani zostali 5 grudnia 2015 roku w Chimbote w Peru przez prefekta Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych kard. Angelo Amato, który reprezentował papieża

Wspomnienie liturgiczne: 7 czerwca.